Net als vorig jaar waren er ook dit jaar weer enkele vroege vogels onder de deelnemers aan het weekend te SY. Vrijdagmiddag was er reeds zo'n tiental die in de taverne een beetje voorbij ons logement een hapje zat te eten. Na het eten werden de voorraden uitgeladen, koffers naar binnen gedragen, kamers verdeeld en gestart met het maken van de soep voor 's avonds. Even naar de bakker om zijn week goed te maken met de bestelling voor de rest van het weekend.

Druppelsgewijs kwam de rest van de deelnemers binnen vallen. De temperatuur was niet wat ze zijn moest, maar het regende niet, wat in contrast stond met de verhalen van zij die juist aankwamen, regen onderweg en veel. Het werd dus bang afwachten voor de volgende nacht en dag, want voor de nacht was er een speciaal jongerenprogramma en de volgende dag moutain biken. Voor de rest van de groep stond er op zaterdag een fikse wandeling op het programma.

Over naar Bart.

Bij elke avonturenweekend hoort avontuur. Avontuur staat voor onbekend en spannend. Voor velen waren het klassieke touwenparcours en pamperpaal oude koek : "seen that, been there" zei de jeugd. Daarom werd er beslist om dit jaar eens iets anders te doen: een overnachting in een grot naast een ravijn. Spannend, dat wel maar toch iets te gevaarlijk. Als alternatief zijn we vrijdagavond met de jeugd en hun ouders op een nachtelijke steigertocht vertrokken.
Dit betekent vastgemaakt aan elkaar over een rotsflank stappen en klimmen, met vlak naast je een gapende diepte van ongeveer 50 m. Voordeel van 's nachts klimmen is dat je de diepte veel minder ziet. Goed voor de ijsberen met hoogtevrees (zoals ik), nadeel is wel dat je ook van de rest weinig ziet.
Op aanraden van Nick, die hierin een schat aan ervaring bezit, hadden we er echter voor gezorgd dat onze lampen en GSM's opgeladen waren, dus dat liep deze keer wel los. De gids gaf aan dat zoiets normaal gezien nooit georganiseerd werd wegens te gevaarlijk. Voor de sportieve ijsberen wilde ze echter wel een uitzondering maken.
De klim zelf duurde ongeveer 3 uur en hierna zagen velen een kampvuur onder de blote hemel wel zitten. Kwestie van op te warmen. Het was dan wel april, maar diezelfde nacht viel verderop in de Ardennen toch nog sneeuw. En tijdens het klimmen sta je veel stil, kwestie van iedereen de tijd te geven de moeilijke stukken op een veilige manier af te werken.
Zo rond 2 uur zaten we dan met z'n allen rond het vuur te genieten van spijs en drank en na te praten over de toch wel unieke belevenis.
De stoerste jongens bleven daarna nog met hun vaders slapen in het bos onder een houten shelter. Van slapen kwam niet veel in huis, vermits de jongste avonturiers 3 uur later al terug uit de veren waren om een eigen speleologie-avontuurtje te organiseren. Rond 8 uur kwamen dan Paul en Patricia vanuit hun 4****verblijf afgezakt naar de daklozen met bokes met choco. Een perfect slot van een unieke nacht.
Na het eerste stukje avontuur stond er een moutainbiketocht van een km of 12 op het programma. Het begon met een serieuze klim en dit woog al direct door bij de kleinsten die weinig of niets geslapen hadden.
Maar in de stijl van de ijsberen werd er steeds gewacht op de achterblijvers. Tegen het einde viel de groep echter in twee stukken en Jordan die als laatste van de eerste groep reed, trok er - ongewild - alleen op uit. Vermits de tweede groep een iets andere (juistere) weg volgde konden zij hem niet oppikken. Een half uurtje na aankomst werd Bruno, vader van Jordan zich ervan bewust, dat zijn zoon niet aan het voetballen was en nog steeds niet aangekomen was.
En ja, zoals het bij een goed avonturenweekend van de ijsberen past, konden we naar jaarlijkse traditie een zoekactie opzetten. Dit keer in het licht, maar op zoek naar een fietser, dus in een groter gebied. Na ettelijke fiets- en autotochtjes in de omgeving begon er toch een eerste ongerustheid te komen en besloten we de politie te verwittigen. Op dat moment kwam echter het verlossende telefoontje van Leen. Jordan was gevonden ... hij zat op café: slim, waar anders moet je de Deurnese IJsberen gaan zoeken? En meteen een les voor iedereen: geef aan je kinderen een GSM-nummer of adres mee.
Eind goed, al goed.

En nu terug over naar Paul

Zaterdag trok de rest van de groep (de niet zo jongeren) voor een wandeling langs de Ourthe richting Durbuy. Onderweg passeerden we Bomal, waar we een algemene plaspauze inlasten. Dan verder naar Barvaux, waar we op een terrasje ons bokes mochten opeten. Na een uurtje ging het dus verder naar Durbuy waar de meerderheid even ging uitblazen op een - wat dacht je - terras. Op het afgesproken tijdstip werd er langs een andere weg terug richting Barvaux vertrokken waar we de trein namen voor een ritje van 9 minuten. Er waren er vier die de trein te duur vonden en die zijn dan maar te voet terug naar Sy gegaan.

's Avonds was er de traditionele BBQ en daarna had Nick het nodige gedaan voor een leuke Karaoke sessie. Er waren verschillende leuke optredens, maar vooral de performance van dochter en zoon Peeters is velen bijgebleven.

Zondagochtend werd een beetje vrij besteed. Er waren er een aantal die nog een rondje gingen wandelen, anderen zijn nog gaan moutainbiken en nog anderen zijn gewoon wat blijven rondhangen.

Na het middageten werden de kamers ontruimd en kreeg het ganse gebouw een opkuisbeurt, wat ongelofelijk snel en vlot verliep.
Het was weer eens een geslaagd weekend. Het weer had beter gekund, maar het had niet geregend en 's avonds tijdens het TV-nieuws bleek dat we geluk hebben gehad want in een deel van de Ardennnen had het gesneeuwd.

Waarom niet tot volgend jaar ???